Drinkwater

Er is hard gewerkt op Monte do Casarão. Er zijn weer een paar dingen beter (lees: milieuvriendelijker) geworden. De huizen zijn van het gas af. Koken doe je voortaan op inductie. Warm water om te douchen en af te wassen krijg je via zonneboilers. En, misschien wel het allerbelangrijkste, er komt drinkwater uit de kraan. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het water nog officieel moet worden getest, maar alles wijst erop dat dat goed komt. Het water smaakt veel beter, de vaat die uit de afwasmachine komen, glanst en de lakens en handdoeken die uit de wasmachine komen, zijn veel witter.

Computergestuurd

Het was wel een klusje, die drinkwatervoorziening. Er zijn twee grote waterreservoirs geplaatst die worden gevuld met water uit het stuwmeer en die onder een mooi afdakje staan; er staan vijf zuiveringsvaten. Twee om de kalk uit het water te halen, twee om het mangaan en ijzer te verwijderen en één om de smaak te verbeteren. Alles wordt aangestuurd door computers.

Waar zitten de leidingen?

De nieuwe leidingen moeten aansluiten op de oude. Maar waar lopen die oude leidingen? Na drie dagen zonder resultaat graven wordt de hulp ingeroepen van degene, die ooit de leidingen in de grond heeft gelegd. En die weet precies waar er moet worden gegraven. Dat ziet hij aan de stenen. Dat scheelt een hoop werk.